ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: Α΄ Μέ Πόνο και Αγάπη Πίνακας Περιεχομένων

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Α΄ Μέ Πόνο και Αγάπη Πίνακας Περιεχομένων


ΠΑΙΣΙΟΣ


ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ
ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ
Κυριακή των Αγίων Πάντων 14 Ιουνίου 1998
Η Καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Φιλοθέη Μοναχή και αι συν εμοί εν Χριστώ αδελφαί
Περιεχόμενα
1. ΕΝΟΤΗΤΑ 6
Βιογραφικό σημείωμα            6
Πρόλογος        6
Κυριακή των Αγίων Πάντων 14 Ιουνίου 1998           9
Εισαγωγικά από λόγους του Γέροντα 9
Τι βάσανα έχει ο κόσμος         10
Ασφάλειες και... ανασφάλεια  11
Στην εποχή μας λείπουν τα παραδείγματα      12
Ο γλυκός κατήφορος είναι εύκολος    13
Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει 14
Έρχονται δύσκολα χρόνια       15
2 ΕΝΟΤΗΤΑ  16
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ          16
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Η αμαρτία έγινε μόδα           16
Η συνείδηση ελέγχει  17
Η απομάκρυνση από τον Θεό είναι κόλαση   17
Σε όποιο αφεντικό δουλεύεις από αυτό θα πληρωθής            18
3 ΕΝΟΤΗΤΑ  19
Κεφάλαιο 2 Στις μέρες μας ο διάβολος αλωνίζει       19
Με την αμαρτία δίνουμε δικαιώματα στον πειρασμό 19
Η εξομολόγηση κόβει τα δικαιώματα του διαβόλου  20
Ο διάβολος δεν πλησιάζει στο καθαρό πλάσμα του Θεού     20
Ο διάβολος είναι κουτός         23
4 ΕΝΟΤΗΤΑ  25
Γιατί ο Θεός επιτρέπει στον διάβολο να μας πειράζη 25
Ο διάβολος δεν θέλει να μετανοήση  26
Ο διάβολος κυβερνάει την ματαιότητα           27
Τα πρωτεία να δοθούν στην ομορφιά της ψυχής         28
Κοσμικές επιθυμίες    29
Οι κοσμικές χαρές είναι υλικές χαρές 30
Το κοσμικό πνεύμα στην πνευματική ζωή     31
Το κοσμικό πνεύμα στον Μοναχισμό 32
Το κοσμικό πνεύμα είναι αρρώστια    34
5 ΕΝΟΤΗΤΑ  36
Κεφάλαιο 4  Η αδικία είναι μεγάλη αμαρτία  36
Η αδικία μαζεύει οργή Θεού  36
Ο άδικος βασανίζεται  36
Πώς ψεύτισε ο κόσμος           40
Ο δίκαιος ανταμείβεται και σ' ετούτη την ζωή            42
Κεφάλαιο 5  “Ευλογείτε και μη καταράσθε” (1)        44
Αρρώστιες και ατυχήματα από κατάρα           45
Η κατάρα των γονέων πιάνει πολύ     45
Η βασκανία     47
6 ΕΝΟΤΗΤΑ  50
Κεφάλαιο 6 Η αμαρτία φέρνει τις συμφορές  50
Ό,τι επιτρέπει ο Θεός είναι φιλάνθρωπο        51
Τον Θεό τον βάζουν σήμερα στην άκρη         52
Ο Θεός να λυπηθή τον κόσμο, να ρίχνη καμμιά βροχή          54
Ο Θεός να δίνη μετάνοια        55
7 ΕΝΟΤΗΤΑ  57
Κεφάλαιο 1 Η σοφία του Θεού και το περιβάλλον    57
“Πάντα εν σοφία εποίησας...” (1)       57
Τι κατόρθωσαν σήμερα οι άνθρωποι...           58
Χάθηκε η υπομονή από τους ανθρώπους       59
8 ΕΝΟΤΗΤΑ  64
Κεφάλαιο 2 Η εποχή των πολλών ευκολιών, ίσον των πολλών δυσκολιών (1)        64
Έγιναν και οι καρδιές σιδερένιες...     64
Παλάβωσαν οι άνθρωποι με τις μηχανές        64
Ο μοναχός και τα σύγχρονα μέσα       66
Οι πολλές ευκολίες αχρηστεύουν τον άνθρωπο         68
Κεφάλαιο 3Απλοποιήστε την ζωή σας, για να φύγη το άγχος            71
Από την κοσμική ευτυχία βγαίνει το κοσμικό άγχος  71
Η σημερινή ζωή με το συνεχές κυνηγητό είναι κόλαση         72
Το άγχος είναι του διαβόλου   72
Απλοποιήστε την ζωή σας!     77
9 ΕΝΟΤΗΤΑ  81
Κεφάλαιο 4 Εξωτερικός θόρυβος και εσωτερική ησυχία       81
Αλλοίωσαν την ήρεμη φύση   81
Η ησυχία είναι μυστική προσευχή      83
Να σεβασθούμε την ησυχία των άλλων         84
10 ΕΝΟΤΗΤΑ            87
Κεφάλαιο 5 Η πολλή μέριμνα απομακρύνει από τον Θεό     87
Να μην ανοίγουμε πολλά μέτωπα      87
Η πολλή δουλειά και μέριμνα κοσμικοποιούν τον μοναχό    90
Τρίτο Μέρος Το πνεύμα του Θεού και το πνεύμα του κόσμου          93
11 ΕΝΟΤΗΤΑ            93
Κεφάλαιο 1  Η κοσμική μόρφωση και γνώση            93
Έξυπνος είναι ο εξαγνισμένος άνθρωπος       93
Η γνώση δίχως θείο φωτισμό είναι καταστροφή        95
Να αξιοποιηθή η επιστήμη στην πνευματική ζωή      96
Το Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει με μηχανές  97
Να αγιάσουμε την γνώση       98
«Η γνώσις φυσιοί»      100
12 ΕΝΟΤΗΤΑ         103
Κεφάλαιο 2 Ο ορθολογισμός στην εποχή μας            103
Η λογική στην πνευματική ζωή          103
Η κοσμική λογική βασανίζει τον άνθρωπο     104
Η κοσμική λογική αλλοιώνει το πνευματικό αισθητήριο       106
Η «κατ΄ όψιν» κρίση (9)         107
Έλειψε το πνεύμα της θυσίας 109
Η αδιάκριτη αγάπη αχρηστεύει τα παιδιά       111
Κανονάρχισμα από σκοτεινές δυνάμεις          112
«Μην τα εγγίζετε τα παιδιά!»  113
Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τους νέους       118
13 ΕΝΟΤΗΤΑ            121
Κεφάλαιο 4 Η αναίδεια και η έλλειψη σεβασμού      121
Η παρρησία διώχνει την ευλάβεια      121
Σεβασμός στους μεγαλυτέρους          122
Φθάνουν να κρίνουν και τον Θεό       125
Η αναίδεια διώχνει την θεία Χάρη      126
Χάσμα γενεών            127
14 ΕΝΟΤΗΤΑ            129
Κεφάλαιο 5 Εσωτερική αταξία και εξωτερική εμφάνιση       129
Οι καημένοι οι κοσμικοί ντύνονται όπως είναι μέσα τους      129
Σήμερα δεν διακρίνεις αν είναι άνδρας ή γυναίκα      131
Οι άνθρωποι διψούν την απλότητα     132
15 ΕΝΟΤΗΤΑ            136
Τέταρτο Μέρος  Η Εκκλησία στην εποχή μας            136
Κεφάλαιο 1     136
Η παιδεία        136
Η ελληνική γλώσσα    136
Τα προβλήματα της παιδείας   137
Η θεωρία της εξελίξεως          138
Απομακρύνουν τα παιδιά από την Εκκλησία  139
Φορτώνουν τα παιδιά με πολλά…      139
Το έργο του δασκάλου είναι ιερό       141
16 ΕΝΟΤΗΤΑ            142
Κεφάλαιο 2     142
Κλήρος και Εκκλησία 142
Ο ιερεύς έχει μεγάλη ευθύνη  144
1) Το κριάρι που προπορεύεται στο κοπάδι.   145
Εκκοσμίκευση του κλήρου     145
2) Ο διατεταγμένος μοναχός να διακονή στην Εκκλησία.      146
17 ΕΝΟΤΗΤΑ            148
Αντιμετώπιση εκκλησιαστικών θεμάτων       148
18 ΕΝΟΤΗΤΑ            152
Η διοίκηση στην Εκκλησία     152
Η Θεία Λειτουργία     152
Κεφάλαιο 3  Γιορτές και αργίες          154
«Κρείσσον ολίγον τω δικαίω…»        155
Αν εμείς οι μοναχοί δεν κρατάμε τις γιορτές, οι κοσμικοί τι να κάνουν;        156
Δουλεύουν Κυριακές και γιορτές και τους βρίσκουν συμφορές        158
Κεφάλαιο 4 Η ορθόδοξη παράδοση   158
Σεβασμός στην παράδοση      159
Να κρατούμε στον Μοναχισμό τα δοκιμασμένα        161
Πάλι θα γυρίσουν στα παλιά   162
Χωρίς πίστη δεν μπορεί να σταθή ο κόσμος  163
Να αφήσουμε μια καλή παράδοση     164

1. Βιογραφικό σημείωμα

Ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης, γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25-7-1924. Ήρθε στην Ελλάδα με την Ανταλλαγή και μεγάλωσε στην Κόνιτσα.
Από την παιδική του ηλικία ζούσε ασκητικά, εντρύφημα είχε τους βίους των Αγίων, τα παλαίσματα των οποίων αγωνιζόταν να μιμήται με ζήλο υπέρμετρο και ακρίβεια θαυμαστή. Επιδιδόταν στην αδιάλειπτη προσευχή, καλλιεργώντας παράλληλα την ταπείνωση και την αγάπη. Έμαθε την τέχνη του μαραγκού, για να μιμηθή και σ' αυτό τον Χριστό. Στον στρατό υπηρέτησε κατά τον ανταρτοπόλεμο τριάμισι χρόνια ως ασυρματιστής, ζώντας και εκεί ασκητικά. Στις επιχειρήσεις διακρίθηκε για την παλληκαριά, την αυτοθυσία, το ήθος και τα χαρίσματά του. αφού εκπλήρωσε το χρέος του προς την Πατρίδα, ακολούθησε την μοναχική ζωή, την οποία από μικρός επιθυμούσε. Από λαϊκός είχε θείες εμπειρίες, αλλά στην μοναχική του ζωή η εύνοια του Κυρίου, της Θεοτόκου και των Αγίων κορυφώθηκε. Ασκήτεψε στο Άγιον Όρος, στην Ι. Μονή Στομίου Κονίτσης και στο Σινά. Έζησε στην αφάνεια, δόθηκε ολόκληρος στον Θεό και ο Θεός τον φανέρωσε και τον έδωσε σε όλον τον κόσμο. Καθοδήγησε, παρηγόρησε, θεράπευσε, ανέπαυσε τα πλήθη των ανθρώπων που έτρεχαν κοντά του. Η αγιασμένη του ψυχή ξεχείλιζε από θεϊκή αγάπη και η οσιακή του μορφή ακτινοβολούσε την θεία Χάρη. Όλη την ημέρα ακούραστος μάζευε τον ανθρώπινο πόνο και σκορπούσε θεία παρηγοριά.
Ύστερα από μαρτυρικούς πόνους οι οποίοι, όπως έλεγε, τον ωφέλησαν όσο δεν τον ωφέλησαν οι ασκητικοί αγώνες όλης της ζωής του, αναπαύθηκε εν Κυρίω στις 12-7-1994 στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Ενταφιάσθηκε εκεί δίπλα στον Ναό του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου.
Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.


Πρόλογος

Ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος, τον Ιούλιο του 1994, άφηνε στον κόσμο με την κοίμησή του μια πνευματική κληρονομιά, την διδασκαλία του. Απλός μοναχός, με τα λίγα γράμματα του Δημοτικού Σχολείου, αλλά με πλούσια την κατά Θεόν σοφία, είχε κενώσει τον εαυτό του για τον πλησίον. Η διδασκαλία του δεν ήταν διδαχή ή κατήχηση. Το Ευαγγέλιο το είχε κάνει βίωμά του και η διδασκαλία του πήγαζε από την ζωή του, που χαρακτηριστικό γνώρισμά της είχε την αγάπη. Είχε μορφώσει “εαυτόν” κατά το Ευαγγέλιο, γι' αυτό πρώτα δίδασκε η μορφή του και ύστερα η ευαγγελική αγάπη και ο φωτισμένος λόγος του. Όταν δεχόταν τους ανθρώπους, με όλες τις ιδιαιτερότητές τους, δεν άκουγε απλώς υπομονετικά τα προβλήματα που του εμπιστεύονταν, αλλά με την αγία του απλότητα και διάκριση έμπαινε βαθιά στην καρδιά τους και έκανε δικό του τον πόνο, την ανησυχία, το πρόβλημά τους. Και τότε σιγά-σιγά γινόταν το θαύμα, η αλλαγή του ανθρώπου. “Ο Θεός, έλεγε, κάνει το θαύμα, όταν συμμετέχει κανείς με την καρδιά του στον πόνο του άλλου”.
Με χαρά είδαμε τα πρώτα βιβλία που κυκλοφόρησαν για την ζωή και την διδασκαλία του Γέροντα να διαβάζωνται με ενδιαφέρον. Πολλοί μιλούσαν με θαυμασμό για τις απαντήσεις που εύρισκαν στα ερωτήματά τους, την παρηγοριά στις θλίψεις τους. Ιδιαίτερα χαιρόμασταν, όταν άνθρωποι απομακρυσμένοι από την Εκκλησία αποκτούσαν την καλή ανησυχία και άλλαζαν ζωή. Πολλές φορές ήρθαν στα χείλη μας οι στίχοι του υμνογράφου, που αναφέρονται στον Μ. Βασίλειο: “Ζη και θανών εν Κυρίω, ζη και παρ' ημίν, ως λαλών εκ των βίβλων”. Συγχρόνως νιώσαμε μια ανάγκη: Τα λόγια του Γέροντα, που με ευλάβεια καταγράφαμε από τα πρώτα βήματα της Αδελφότητος, γιατί μας ήταν πολύ ωφέλιμα, να τα προσφέρουμε στους εν Χριστώ αδελφούς, που μας ζητούσαν επίμονα.
Ο Καλός Θεός οικονόμησε ώστε το Ησυχαστήριό μας να οφείλη την ύπαρξή του στον Γέροντα Παΐσιο. Εκείνος έλαβε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κασσανδρείας κ.κ. Συνέσιο την επισκοπική έγκριση για την ίδρυσή του και φρόντισε για την εύρεση του τόπου. Και το έκανε αυτό, γιατί η αρχοντική και ευαίσθητη καρδιά του ένιωθε μεγάλη ευγνωμοσύνη για την συμπαράστασή μας, όταν τον πρωτογνωρίσαμε το 1966 στο νοσοκομείο, όπου είχε εισαχθή, για να υποστή εγχείρηση στους πνεύμονες. Από τότε αισθάνθηκε ότι ήταν μεγάλος αδελφός μας και είχε την υποχρέωση “να αποκαταστήση τις αδελφές του”, όπως έλεγε, εννοώντας να ιδρύση το Ησυχαστήριο. Τον Οκτώβριο του 1967 εγκαταστάθηκαν οι πρώτες αδελφές. Τότε ο Γέροντας Παΐσιος έμεινε δύο μήνες στο Ησυχαστήριο, για να βοηθήση στην οργάνωση του Κοινοβίου. Στην συνέχεια έβγαινε από το Άγιον Όρος συνήθως δυό φορές τον χρόνο και βοηθούσε στην λειτουργία του Κοινοβίου, καθώς και την κάθε αδελφή στον πνευματικό της αγώνα με τις θεοφώτιστες συμβουλές και την προσωπική του πείρα. Από το Όρος πάλι, “την πνευματική Αμερική”, όπως το ονόμαζε, βοηθούσε με την προσευχή και τις επιστολές που έστελνε είτε προσωπικά στην κάθε αδελφή είτε σε όλο το Κοινόβιο.
Όταν το 1967 ο Γέροντας Παΐσιος άρχισε να θέτη στο Ησυχαστήριο τα θεμέλια της κοινοβιακής ζωής, από τα πιο απλά πρακτικά θέματα ως τα πιο σοβαρά πνευματικά, ήταν 43 ετών. Ήταν όμως ήδη άνδρας τέλειος “εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού” (Εφ. 4, 13) και είχε την γεροντική σοφία. Από τις πρώτες μέρες της ζωής του Κοινοβίου ένιωθες ότι τα λόγια του ήταν “ρήματα ζωής αιωνίου” (Ιω. 6, 68) και ότι πολλά από αυτά ήταν αξιώματα για την καθημερινή ζωή. Γι´ αυτό έσπευδες να τα καταγράψης, για να μη λησμονηθούν και να χρησιμοποιούνται ως ασφαλής κανόνας στην μοναχική πολιτεία.
Και όταν οι σημειώσεις μας συμπλήρωσαν τα πρώτα τετράδια, τις θέσαμε δειλά-δειλά υπό την κρίση του. Δειλά, γιατί ο Γέροντας τόνιζε πάντοτε την εφαρμογή, δεν ήθελε να μαζεύουμε υλικό, “πυρομαχικά”, χωρίς να κάνουμε πράξη τα λόγια του στην ζωή μας. Ζητούσε αυτό που ακούγαμε ή διαβάζαμε να το δουλεύουμε πνευματικά. Διαφορετικά, καθώς έλεγε, σε τίποτε δεν θα μας ωφελούσαν τα πολλά γραπτά και οι πολλές σημειώσεις, όπως σε τίποτε δεν ωφελεί ένα κράτος, αν έχη πολλά πυρομαχικά και δεν έχη στρατό εκπαιδευμένο, για να τα χρησιμοποιήση. Συγκαταβαίνοντας στις επίμονες παρακλήσεις μας, δέχθηκε να τα δη και να τα συμπληρώση ή να διορθώση σημεία που τυχόν δεν είχαν κατανοηθή πλήρως.
Η καταγραφή αυτή συνεχίσθηκε σε όλη την διάρκεια των είκοσι οκτώ ετών που ο Γέροντας παρακολουθούσε και καθοδηγούσε το Ησυχαστήριο. Καταγράφονταν οι Συνάξεις της Αδελφότητος και της Γεροντίας που γίνονταν με τον Γέροντα -αρχικά με σημειώσεις που κρατούσαν οι αδελφές στην διάρκεια των Συνάξεων και τα τελευταία χρόνια με μαγνητοφώνηση- αλλά και οι κατ' ιδίαν συζητήσεις των αδελφών με τον Γέροντα, τις οποίες κατέγραφε κάθε αδελφή αμέσως μετά την συνομιλία μαζί του. Όταν κάποτε αυτό έπεσε στην αντίληψη του Γέροντα, είπε κάπως θυμωμένος: “Τι τα γράφετε όλα αυτά; Για ώρα ανάγκης τα κρατάτε; Σκοπός είναι να τα δουλεύετε, να τα εφαρμόζετε. Και ποιος ξέρει τι γράφετε! Για φέρτε μου να δω!” Όταν του δόθηκαν ενδεικτικά οι σημειώσεις μιας αδελφής, η έκφρασή του άλλαξε, αναπαύθηκε και με ικανοποίηση είπε: “Πω, πω, βρε παιδί μου, αυτή μαγνητόφωνο είναι! Τα έγραψε ακριβώς όπως τα είπα!”
Η επικοινωνία μας με τον Γέροντα είχε συνήθως την μορφή απαντήσεων σε ερωτήματά μας. Στις κατ' ιδίαν συζητήσεις των αδελφών μαζί του πάντα υπήρχαν ερωτήσεις κυρίως για τον προσωπικό αγώνα. Στις Συνάξεις της Γεροντίας, οι οποίες ήταν προγραμματισμένες, συζητιούνταν θέματα που μας απασχολούσαν κατά την απουσία του. Αυτά συγκεντρώνονταν υπό μορφή ερωτήσεων, για να συζητηθούν, όταν θα ερχόταν. Ήταν θέματα πάσης φύσεως: διοικητικά, πρακτικά, πνευματικά, κοινωνικά, εκκλησιαστικά, εθνικά κ.α. Στις Συνάξεις τέλος της Αδελφότητος, εκτός από τις ερωτήσεις που έκαναν αδελφές, αφορμή για τα διάφορα θέματα στα οποία αναφερόταν, μπορεί να ήταν και απλά ερεθίσματα. Ο Γέροντας αξιοποιούσε τα πάντα για την πνευματική ωφέλεια της ψυχής. Ο ήχος ενός αεροπλάνου, ο θόρυβος ενός μηχανήματος, το κελάηδισμα ενός πουλιού, το άνοιγμα μιας πόρτας ή μια απλή φράση μπορούσε να αποτελέση αφορμή να μιλάη πολλή ώρα για ένα σοβαρό θέμα. “Όλα τα χρησιμοποιώ, έλεγε, για συγκοινωνία για πάνω, για τον Ουρανό. Όλα αν τα δουλέψη κανείς πνευματικά, ξέρετε τι πνευματικό κέρδος βγάζει και τι πνευματική πείρα αποκτάει;”
Και όπως “ο Καλός Θεός, καθώς έλεγε χαρακτηριστικά, μας φροντίζει πρώτα για την άλλη ζωή και ύστερα γι' αυτήν”, έτσι και εκείνος στόχο του στην επικοινωνία με τον άνθρωπο είχε να τον ετοιμάση για την Βασιλεία των Ουρανών, βοηθώντας τον να γνωρίση το θέλημα του Θεού και να συνδεθή με τον Θεό. Όταν ανέφερε κάτι από την φύση, από την επιστήμη, από την τέχνη ή από την καθημερινή ζωή, δεν τον ενδιέφεραν αυτά καθ' αυτά τα θέματα, αλλά τα χρησιμοποιούσε, για να αφυπνίση τις ψυχές και να τις βοηθήση με παραβολικό τρόπο να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής και να “γαντζωθούν” από τον Θεό.
Επειδή τον λόγο του τον διέκρινε η λιτότητα, η ετοιμότητα, το πηγαίο χιούμορ, μπορούσε να λέη μεγάλες αλήθειες με απλό και εύθυμο τρόπο. “Εγώ κάνω λιακάδα”, έλεγε, και εννοούσε ότι όπως ο ήλιος είναι απαραίτητος, για να ανοίξουν τα λουλούδια, έτσι και η απαλή ποιμαντική προσέγγιση διευκολύνει στο άνοιγμα και την θεραπεία της ψυχής. Φωτισμένη ποιμαντική, που συχνά προετοίμαζε το έδαφος της ψυχής να δεχθή την αυστηρότητα των λόγων του για το απαρέγκλιτο της Ευαγγελικής αλήθειας. Με αυτόν τον τρόπο, ακόμη και ο αυστηρότερος λόγος του έπεφτε σαν ευεργετική δροσιά στην καρδιά του άλλου και την γεωργούσε, για να καρποφορήση πνευματικά.
Το υλικό που συγκεντρώθηκε μέσα σ' αυτά τα είκοσι οκτώ χρόνια, μαζί με τις επιστολές που έστελνε στο Ησυχαστήριο από το Άγιον Όρος, ταξινομήθηκε μετά την κοίμηση του Γέροντα κατά θέματα, για να είναι εύχρηστο στην καθημερινή ζωή του Κοινοβίου. Παράλληλα ταξινομήθηκαν όλα τα σχετικά με την ζωή του περιστατικά, ακόμη και θεία γεγονότα που είχε ζήσει, στα οποία αναφερόταν όχι περιαυτολογώντας αλλά προσφέροντάς τα ως πνευματική ελεημοσύνη. “Δεν σας τα λέω αυτά, έλεγε, για να μου κολλήσετε παράσημα, για να μου πήτε »μπράβο«. Όταν λέω κάτι ή από τον πόλεμο ή από τον στρατό, αλλά και οτιδήποτε να πω, ακόμη και ένα αστείο παράδειγμα, δεν τα λέω έτσι, κάτι θέλω να τονίσω, να πιάνετε το βαθύτερο νόημα. Ποτέ δεν λέω άχρηστα πράγματα”. Με αυτόν τον τρόπο γινόταν “πνευματικός αιμοδότης”, για να ενισχύση την αναιμική πίστη, να κεντρίση το φιλότιμο και να καλλιεργήση, ως πραγματικό αρχοντόπουλο του Θεού εκείνος, την πνευματική αρχοντιά, ώστε να συγγενέψουμε με τον Θεό. “Αδειάζω, αδειάζω, έλεγε, και τι γίνεται; Δηλαδή, για να σας βοηθήσω, αναγκάζομαι να σας πω και πράγματα από τον εαυτό μου. Κάνω την μεγαλύτερη σπατάλη, πνευματική σπατάλη! Τουλάχιστον πιάνει τόπο; Κάθε γεγονός, θέλω να πω, που αναγκάζομαι να αναφέρω, για να σας βοηθήσω, πως λ.χ. με βοήθησε η Πρόνοια του Θεού σε κάποια περίσταση, το χάνω. Τουλάχιστον πιάνει τόπο;”
Λαμβάνοντας υπ' όψιν τα δύσκολα χρόνια που περνούμε, αποφασίσαμε να δώσουμε στην δημοσιότητα όλο αυτό το υλικό σε σειρά τόμων αρχίζοντας από θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος. Πολλά είναι θέματα καθημερινά, τα οποία όμως, αν δεν αντιμετωπισθούν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, θα έχουν λυπηρές, αν όχι ολέθριες, συνέπειες και για την παρούσα ζωή αλλά και για την μέλλουσα.
Αυτήν την επιλογή ενθάρρυνε και μια σκέψη την οποία είχε από χρόνια ο Γέροντας. Σκεφτόταν να γράψη “ένα βιβλίο που να τους πιάνη όλους, λαϊκούς, μοναχούς και ιερωμένους”. Την σκέψη αυτή δεν πρόλαβε να την πραγματοποιήση, αφού όλο του τον χρόνο τον διέθετε στις πονεμένες ψυχές που έφθαναν κάθε μέρα στο Καλύβι του και στις οποίες δινόταν ολόκληρος, παρά τις λιγοστές σωματικές του δυνάμεις. “Τα δικά μου νέα, έγραφε σε κάποιο γράμμα του, είναι, κόσμος πολύς, κουρασμένος, βασανισμένος. Ο μεν κόσμος όλο και αυξάνει με τα προβλήματά του, οι δε δικές μου δυνάμεις οι σωματικές εύχεσθε να μην ελαττώνωνται. Οικονομάω και λίγο τον εαυτό μου, γιατί πρέπει να μπορώ πάντα. Μπορώ δεν μπορώ, πρέπει να μπορώ”.
Ο Γέροντας όπως αναφέρθηκε, απαντούσε συνήθως σε ερωτήματα. Γι' αυτό στην σύνθεση των θεμάτων που έγινε από λόγους του σε διάφορες περιστάσεις, κρατήθηκε η διαλογική μορφή. Μέσα στους διαλόγους εντάχθηκαν και αποσπάσματα από τις επιστολές που έστελνε στο Ησυχαστήριο ή παραθέματα από βιβλία που έγραψε ο ίδιος, καθώς και ό,τι συμφωνούσε θεματικά από τις επιστολές, που μας εμπιστεύθηκαν εν Χριστώ αδελφοί, ή τις σημειώσεις, τις οποίες είχαν κρατήσει κατά τις συζητήσεις τους με τον Γέροντα, ώστε να δοθή το κάθε θέμα με την περισσότερη δυνατή πληρότητα. Καταβλήθηκε προσπάθεια να διατηρηθή, κατά το δυνατόν, η αμεσότητα και η χάρη του προφορικού λόγου του Γέροντα. Παρέμειναν επίσης και κάποιες επαναλήψεις, που τόνιζαν τα νοήματα και κέντριζαν τις καρδιές, και μερικά από τα συχνά επιφωνήματα κατά την ροή των αφηγήσεων της παλλόμενης καρδιάς του από την μεγάλη αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο.
Οι αναφορές στην μοναχική ζωή είναι συχνές. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο γιατί ο Γέροντας απευθύνεται σε μοναχές, αλλά γιατί την “χαρά της καλογερικής”, που πηγάζει από την ολοκληρωτική ανάθεση της ζωής του μοναχού στον Θεό, ήθελε να την αναζητήση και ο κάθε λαϊκός, για να λυτρωθή από την ανασφάλεια που φέρνει η πίστη στο εγώ και να χαρή τον Παράδεισο από αυτήν την ζωή.
Το βιβλίο “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο” αποτελεί τον πρώτο τόμο της σειράς “Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι”. Για να είναι πιο εύχρηστο το περιεχόμενό του, χωρίσθηκε σε τέσσερις θεματικές ενότητες. Κάθε ενότητα διαιρείται σε κεφάλαια και κάθε κεφάλαιο σε μικρότερα μέρη με τους ανάλογους υποτίτλους. Οι υποσημειώσεις που ερμηνεύουν όρους από την πνευματική και μοναχική ζωή, γνωστούς στους εν Χριστώ αδελφούς που έχουν μια ιδιαίτερη επαφή με πατερικά κείμενα, έγιναν κυρίως για να διευκολύνουν αναγνώστες που δεν είναι εξοικειωμένοι με τέτοια ορολογία.
Επειδή ο Γέροντας, όπως αναφέραμε, χρησιμοποιούσε συχνά παραδείγματα από την επιστήμη, την τέχνη κ.λ.π., υπήρχε φόβος να αποδώσουμε κατά την καταγραφή του προφορικού λόγου του λανθασμένα κάποια έκφραση ή κάποιον όρο. Γι' αυτό δώσαμε τα σχετικά κεφάλαια, πριν δημοσιευθούν, να διαβασθούν από εν Χριστώ αδελφούς διαφόρων ειδικοτήτων. Τους ευχαριστούμε, γιατί με ιδιαίτερη ευλάβεια προς τον Γέροντα είδαν αυτά τα κείμενα και έκαναν διάφορες παρεμβάσεις. Θα είμαστε ευγνώμονες και για οποιαδήποτε άλλη υπόδειξη.
Ας ευχηθούμε η “πνευματική σπατάλη” που έκανε ο Γέροντας από την πολλή του αγάπη “να πιάση τόπο” στις απλές και καλοπροαίρετες ψυχές των αναγνωστών και να πλουτισθούν με την σοφία οτυ Θεού “την κεκρυμμένην από σοφών και συνετών και αποκεκαλυμμένην νηπίοις” (Βλ. Λουκ. 10, 21). Αμήν


Κυριακή των Αγίων Πάντων 14 Ιουνίου 1998

Η Καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Φιλοθέη Μοναχή και αι συν εμοί εν Χριστώ αδελφαί




Εισαγωγή στο Ορθόδοξο Διαδίκτυο απο το Βιβλίο :

ΛΟΓΟΙ Α’ - ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ
ΓΕΡΟΝΤΟΣ  ΠΑΪΣΙΟΥ  ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΙΕΡΟΝ  ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ  Ο  ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1998
© Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Μοναζουσῶν
«Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος»

Η ηλεκτρονική επεξεργασία  μορφοποίηση  κειμένου  και εικόνων έγινε από τον Ν.Β.Β

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση κειμένων στο Ορθόδοξο Διαδίκτυο , για μη εμπορικούς σκοπούς με αναφορά πηγής το Ιστολόγιο


©ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 http://www.alavastron.net/


  1. 1 Εισαγωγικά από λόγους του Γέροντα
  2. 2.Η αμαρτία έγινε μόδα
  3. 3. Γιατί ο Θεός επιτρέπει στον διάβολο να μας πειράζει
  4. 4 Η αδικία είναι μεγάλη αμαρτία
  5. 5 “Ευλογείτε και μη καταράσθε” (1)
  6. 6 Η αμαρτία φέρνει τις συμφορές
  7. 7. Η σοφία του Θεού και το περιβάλλον
  8. 8. Η εποχή των πολλών ευκολιών, ίσον των πολλών δυσκολιών
  9. 9. Εξωτερικός θόρυβος και εσωτερική ησυχία
  10. 10. Η πολλή μέριμνα απομακρύνει από τον Θεό
  11. 11. Η κοσμική μόρφωση και γνώση
  12. 12. Ο ορθολογισμός στην εποχή μας
  13. 13. Η αναίδεια και η έλλειψη σεβασμού
  14. 14.Εσωτερική αταξία και εξωτερική εμφάνιση
  15. 14. Η Εκκλησία στην εποχή μας
  16. 16 Κλήρος και Εκκλησία
  17. 17. Αντιμετώπιση εκκλησιαστικών θεμάτων
  18. 18. Η διοίκηση στην Εκκλησία

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
Technorati Digg This Stumble Stumble Facebook Twitter
YOUR ADSENSE CODE GOES HERE

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

 

Flag counter

Flag Counter

Extreme Statics

Συνολικές Επισκέψεις


Συνολικές Προβολές Σελίδων

Follow by Email

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρουσίαση στο My Blogs

myblogs.gr

Γίνεται Μέλος στο Ιστολόγιο

Στατιστικά Ιστολογίου

Επισκέψεις απο Χώρες

COMMENTS

| ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ © 2016 All Rights Reserved | Template by My Blogger | Menu designed by Nikos | Sitemap Χάρτης Ιστολογίου | Όροι χρήσης Privacy | Back To Top |